پلک از هم بگشای تا مرگ بیدار شود...

X

پلک از هم بگشای تا مرگ بیدار شود...

شعر داستان


	سلام حضور دوستان عزیز. با تشکر از لطف همیشگی شما٬ بدلیل اینکه دسترسی به این وبلاگ در بعضی جاها با مشکل روبروست٬ از این به بعد در این وبلاگ خواهم نوشت. http://natour.blogfa.com/ "در راستگرد خبری نیست" در ضمن وبلاگ "در راستگرد خبری نیست" در حال حاضر آپ می باشد.منتظر نظر شما. \|+\| نوشته شده توسط اکبر دلاور در دوشنبه چهاردهم خرداد 1386 \|


	فصل گل دادن گونه هایت فرهاد نیستم که بفرستیم پشت کوه با تیشه ای که زده ای به ریشه ام تا بعدهابگویی: از پشت کوه آمده ی و بعدترها بخواهی سیاوشی باشم٬ دستم به دستی نخورده وحشت شعله ها را دور ناله های مذابم بپیچم گناه از من که نبود سوختم تا آمدم بجنبم اسبم به جفتش خیانت کرده بود. حالا که "خواب شیرین" از سرم پریده است شبها٬ ساعت بر روی دیوار گورشخصی ام را شخصی تر می کند و من در "آب از سرم گذشته است" زندگی می کنم بی آبروتر از آنم که برای بوسیدنت منتظر گل دادن گونه هایت بمانم. بیا عقربه ها را برگردانیم در "راستگرد" خبری نیست خودت که دیدی باطل دور هیاهوی زمان می چرخیم گوش کن می شنوی صدا را: "دیشب صدای تیشه از بیستون نیامد" شاید سراغ لیلی٬ فرهاد رفته باشد. \|+\| نوشته شده توسط اکبر دلاور در سه شنبه چهارم اردیبهشت 1386 \|


	فال قهوه درامتداد قدمهایی که از جنون سفید برفها آب می شد کهنگی ام تازه تر شد و نجابت چشمانی را که از نوک انگشتانم بر پرده بخار روی شیشه ها سرانده بودی از حرارت تن بهار٬ ذره ذره اشک شد تا دستانم را در ته فنجانی که برعکس روی میز نشسته بود تنها بمانم "ما در٬ پیاله گور می شود مرا.." \|+\| نوشته شده توسط اکبر دلاور در چهارشنبه هشتم فروردین 1386 \|


	خیال وحشی ۱ سرم گیج می خورد از خاطرات ِ نگاتیوهایی را که آفتاب سوخته تر از توام به گرینویچ کدام سیاره می چرخی که ساعتم عقربه هایش را هم آغوش ِ هم٬ در آخرین گرمی دستانت خوابیده است. و شبها سرخ بر رؤیای لبانت از رخوت دیازپام ترک بر می دارد. از جای خالی شانه هایت در دستانم سرم درد می کند برای شانه کاشانه تنها ولم نکن٬ توهم وحشی آرامش! ۲ این عکس را تنها نشسته ام بر روی نیمکتی که نیمه دیگرش عجالتا زده بیرون از کادر تا از بوسه بمیرد سیگارِ لمیده بر لبانم٬ در سایه ی جنون بیدی که لیلی را پشت کوه با فرهاد دیده است -هر دو لخت- -خدا به دور- دست از سرم بردارید من نظامی نمی خوانم قیص عامری عاشق مجنون شود بهانه اش هم همین لی لی بازی با صورت های آسمانی از تو دورم کرد. از آن بالا کمی از لبانت را برای من پست کن روزه ام هنوز. ۴ نباش به درک به گوری که دو هزار و چند صد ساله -کمی بیشتر٬ کمی کمتر- جان می دهد برای مردن -بفرمایید. من؟ امروز گیج تر از آنم که بمیرم. ۵ خودی تر از خودت هم نباشی بی تفاوت تر از سیگارم که نمی شوی دیشب بر روی تخت چنان بوسیدمش که خاکستر شد. \|+\| نوشته شده توسط اکبر دلاور در پنجشنبه هفدهم اسفند 1385 \|


	پیامبر پست مدرن گم مانده ام پشت همان غاری که بی هیچ تار و عنکبوت چند هزاره دیگر٬ "پبدا می شود" نمی شوم. محصولی خسته و یا شاید پیامبری پست مدرن با کولهبازی از شعر و قرصهای مسکن که مذهبش در تلاقی خطوط موازی باران جنین می شود. اریب می زند برخیسی چشمانی که شور نیست لبریخته است از زیر گونه ها پرسه میزنم تنها در خیابانی که بر روی دیوارها قلبهای تیر خورده میشاشند. -می شورند دیوارها- از گوشه چشمانم شور می زند باران دلم از دلتنگیها با وردی که در فرصت شکوفه لبها ت سرخ "شیرین کام باشی" باشم؟ \|+\| نوشته شده توسط اکبر دلاور در پنجشنبه سوم اسفند 1385 \|


	دلتنگی اخیر پشت سنگر اتفاق افتاد دلتنگی اخیر پشت سنگر جنگ اتفاق افتاد دوشم بر تفنگ انگشتم بر سوزی که در گوشهایم بکش و میکشم انگشتم بر ماشه ای را که عادت میشود گلولههایی که بر سرم میبارد فرصت عاشق ماندن را گرفته است از من آن یک بار هم توطئه ی باران بود و مهی که بر تنت غلیظ میشد این روزها خوشیهایم پشت سنگر در میان دودی که ریههایم را پر و خالی میشود و دلتنگ روزهای نیامده که چرخه با تو میچرخد فقط روزها بر روی خالی که نیست بر پیشانیها خشابم را خالی پر خال - خالی که بر پیشانیها میماند.- و شبها کابوس سایههایی که فوارهی خون از چالهی میان ابروانشان مدام تو را از من میدزد بمیرم بهتر است ندیدمت اگر مردهای عاشقی را که میکشم دوستت دارم. \|+\| نوشته شده توسط اکبر دلاور در شنبه بیست و هشتم بهمن 1385 \|


	مترسک ۱ با دستهای بازم و تنی که آویخته از کتف هایم شده ام شکل هیچ درختی که صد سال هم بگذرد هوا دندان گیر نمی شود. این ریشه از شاخه پوسیده است ۲ امروزهایم عزایی که به خانه رواست به مسجد حرام است گریه میپچید دور سر گیجه ام ۳ خدا گر ز حکمت ببندد دری ز رحمت ببندد در دیگری \|+\| نوشته شده توسط اکبر دلاور در چهارشنبه هجدهم بهمن 1385 \|


	بمب های ساعتی "ای کاش کرم بودم تا سیب را قبل از آدم می خوردم.." با یادی از شعر "کرم"داوود ملک محمدی و سیب اتفاق عجیبی بود که در زمانۀ من بر خوابهای پاره وقت مترسکی در میدان جنگ فرود آمد. زیر همان درختی که از شکم چندم مادرم جذب زمینی شدم با رویای گوگرد وسقفی از خردل، تا در هفت سالگی هایم بگویند عروسک های ریخته بر روی زمین بمبهای اجنبی اند. اینگونه ٬با طعم سیب در خواب دندانهای بی عقلم کشیده شدم تا حوالی امروز که عروسک های ساعتی با انفجاری از روغن و رنگ و لعاب در همخوابگی سلولهای خسته و منفرد تکرار می شوند وخبر می رسد از آسمان که تمام سیبهای ممنوعه را کرم خورده است ودر هيچ مریخی دیگر بهانهاي براي باهم بودن نمانده است. و سيب اتفاق عجيبي است كه در زمانۀ من.. \|+\| نوشته شده توسط اکبر دلاور در شنبه شانزدهم دی 1385 \|


	صدای خنده ها را برای تو می فرستم اشکهایت که زنگ میزند از فرسنگها سیم حنجرهام را با دروغ سوهان میزنم تا صدای خندهها را بشنوی فقط از پشت خطی که دلواپس نگرانیهایت میمانم تا بوق اشغال تنم، با وجدانی که درد میکند برای دردهایت. برای چند روز که نبینم شکستههای صورتت را که نریزد توی چشمانم غصه از موهای سفیدت دلتنگت میشوم تا ابد هم که تکرارم کنی تافقط پنچ ساله ام را برای ارضای حس مادرانهات در هزارسالی که بعد از آن برکف پیادهروها بالا آوردهام پیادهروهایی که زیر کفشهای دخترانی جا مانده است که دوستشان داشتهام صدایم اگر برایت آشنا نیست نگو که بزرگ شدهام و اندازهی آغوشت را بجا نمیآورم دیگر نه، نه این روزها کارم به جایی رسیده است که اکسیژن تازه مسمومم میکند و آخر تمام راههایی که پیش پایم گذاشتهاند زمین خوردهام قد کشیدن درد دارد مادر -اینها را که نمیشود به تو گفت- صدای خندهها را برای تو میفرستم و لباسهایم را میتکانم آنقدر که نبینم باز در ته جیبهایم توتونهای خشک را غصه میخوری \|+\| نوشته شده توسط اکبر دلاور در جمعه بیست و چهارم آذر 1385 \|


	... هیچ وقت نمیشود حساب همه چیز را کرد. باز هم از همان حرفهای... گفتی سوار بر بال فرشته ها... راستی از آن بالا که پرتم کردی نگفتی از کدام طرف بمیرم که رقت انگیز نباشم؟ \|+\| نوشته شده توسط اکبر دلاور در سه شنبه نهم آبان 1385 \|